Podstawy komunikacji

Twoja komunikacja ze światem, to informacja dla Ciebie – kim jesteś: dla siebie i innych. Czy jesteś swoim przyjacielem? Czy karmisz słowami tego dobrego czy złego wilka?

Wzajemne rozmawianie i komunikowanie nie tylko służy przekazywaniu określonych treści i informacji. Sposób komunikowania wyraża rodzaj więzi, jaka łączy nas z innymi ludźmi. To, w jaki sposób mówimy do drugiego i w jaki sposób go słuchamy, w istotny i konkretny sposób określa naszą postawę do tego człowieka. Również do siebie samego. Przekazywaną treść można wyrazić w taki sposób, by partner czuł się szanowany i akceptowany. Tą samą treść można jednak wypowiedzieć w taki sposób, że partner czuje się poniżony czy lekceważony. A do siebie jak mówisz? Podobnie jest ze słuchaniem. Można tak wsłuchiwać się w to, co mówi druga osoba, że czuje się ona zrozumiana i akceptowana. Jednakże reagując można uczynić, że osoba mówiąca czuje się jedynie osądzona a jej kontakt z innym człowiekiem staje się źródłem cierpienia. Komunikacja służy, więc nie tylko przekazywaniu informacji, ale także określa nasze sposoby wzajemnego odnoszenia się do siebie.

Nie jest możliwe zupełne uniknięcie komunikowania. Innymi słowy, gdy spotykamy się z kimś, to nie jesteśmy w stanie niczego nie mówić, niczego nie wyrażać. Każdy z nas komunikuje zawsze, czy tego chce czy nie. Komunikacja dokonuje się, bowiem nie tylko za pomocą wypowiadanych słów.

Często dokonuje się ona za pomocą spojrzenia, wyrazu twarzy czy po prostu za pomocą ciszy. Co więcej, powstrzymywanie się od komunikacji często staje się formą bardzo intensywnego i niepokojącego komunikowania. Dla przykładu tak zwane „ciche dni” między małżonkami czy przyjaciółmi są przecież formą bardzo intensywnej i bolesnej komunikacji.

W świecie ludzkim porozumiewamy się, więc dosłownie wszystkim: mówieniem i ciszą, tonem głosu i wyrazem twarzy, spojrzeniem i gestami. Z tego powodu w odniesieniu do człowieka należy raczej mówić o komunikowaniu niż o rozmawianiu, gdyż tak wiele treści przekazujemy sobie w sposób niewerbalny, czyli bez słów. Co więcej, ludzie, którzy z jakichś względów mają trudności z bezpośrednim i szczerym wypowiadaniem swoich stanów, przeżyć czy myśli posługują się głównie komunikacją niewerbalną albo komunikacją pośrednią.

Nikt z nas nie może uniknąć komunikowania. Możemy natomiast czynić to dobrze lub źle. Zdolność komunikowania w sposób dojrzały i pogłębiony nie jest czymś wrodzonym czy spontanicznym. Wymaga długiego procesu uczenia się i formowania. Jest istotnym elementem wychowania. Stawia przy tym wysokie wymagania, bo sposób komunikowania zależy nie tyle od teoretycznej wiedzy na temat zasad prawidłowej komunikacji ile od zachowania danego człowieka. Ktoś, kto zachowuje się agresywnie i powierzchownie, będzie komunikował w sposób agresywny i powierzchowny nawet wtedy, gdy pozna dokładnie zasady prawidłowej i dojrzałej komunikacji. Sposoby odnoszenia się do innych ludzi są, bowiem bardziej zwierciadłem naszego wnętrza niż naszej wiedzy czy teoretycznych przekonań. Z tego względu, aby zmienić błędne sposoby komunikowania, dany człowiek musi przekształcać pozytywnie swoje przekonania i wartości, a następnie kryjące się za nim swoje zachowanie , a to jest już o wiele trudniejsze zadanie niż wyuczenie się jakiejś teorii czy abstrakcyjnych zasad prawidłowej komunikacji. Warto jednak podjąć się tego zadania. Stawką jest, bowiem nie tylko polepszenie naszych sposobów komunikowania i porozumiewania się z innymi ludźmi, lecz ostatecznie polepszenie jakości naszych więzi i naszego życia.

powrót TUTAJ